رضا قنبری/امروزه گاهی فرصت می شود با دوستان دانشگاهی و صاحبان کسب و کار که عمدتا بیش از بیست سال کار و فعالیت مستمر دارند صحبت می کنم و در این شرایط بد اقتصادی و روانی محیط کار و جامعه عمدتا این دوستان از وضعیت سکون و بلا تکلیفی در حوزه های مختلف کار و تجارت گله دارند و به رغم فعالیت روزمره و مستمر گویا محیط کسب و کار موجب می شود که کارها اثر بخش نباشد و در یک لوپ گیر افتاده ایم و شاید هم دچار سندروم صندلی گهواره ای شده ایم .

” سندرون صندلی گهواره‌ای به حالتی گفته می‌شود که بارها کاری را انجام می‌دهید؛ اما نتیجه‌ای دربرندارد و کاری از پیش نمی‌رود. در این شرایط فرد و جامعه تلاش می‌کنند و انرژی زیادی هم ممکن است صرف کنند، اما کارشان اثربخش نیست.”

اگر کمی از درب های بسته شرکت و خودرو بیرون آمده و با دقت بیشتر به جامعه بیاندیشیم این سندروم و اثرات آنرا بیشتر در جامعه می بینیم .

حرکت مترو ها و ترافیک روزانه نشان از جنب و جوش جامعه می دهد اما وقتی شاخصهای اقتصادی کلان جامعه را می گریم در می یابیم که بسیاری از این تلاشها اثر بخش نبوده و یا هم راستا با افزایش تولید ناخالص ملی نیست و امید است سیاستگذاران، محیط کسب و کار را برای بروز ایده های نو خلاقانه و همچنین ارتباطات گسترده بین المللی باز کرده تا بتوان در جهت اثر بخشی فعالیتها و بهبود شاخص های کلان اقتصادی قدم های موثری برداشته شود .