با گذشت بیش از سه هفته از آغاز درگیری‌های نظامی، ایالات متحده در یک سردرگمی استراتژیک گرفتار شده است. بزرگ‌ترین چالش فعلی، فقدان یک تعریف روشن و قابل‌دستیابی از پیروزی و نبود یک هدف نهایی مشخص برای پایان دادن به جنگ است. اظهارات متناقض درباره اهداف عملیات از مهار برنامه‌های نظامی و هسته‌ای گرفته تا تسلیم بدون قید و شرط نشان می‌دهد که ماشین جنگی بدون یک قطب‌نمای سیاسی روشن به حرکت درآمده است.

ریشه این سردرگمی در یک اشتباه محاسباتی عمیق نهفته است. راهبرد اولیه واشنگتن بر این فرض استوار بود که وارد آوردن ضربات سنگین نظامی و هدف قرار دادن بخشی از رهبران، به فروپاشی سریع ساختار قدرت در تهران منجر خواهد شد و مسیر را برای تغییر حکومت هموار می‌کند. اما واقعیت‌های میدانی خط بطلانی بر این سناریو کشید. ساختار سیاسی و نظامی ایران نه‌تنها دچار فروپاشی نشد، بلکه با مقاومت در برابر این شوک اولیه، در حال بازسازی و تحکیم موقعیت خود است. تجربیات تاریخی نشان داده است که تغییر حکومت‌ها صرفاً با تکیه بر قدرت سخت نظامی و بدون داشتن یک طرح جامع برای نهادسازی و دوران گذار، تنها به خلأ قدرت و بی‌ثباتی‌های مهارگسیخته می‌انجامد.

با شکست سناریوی فروپاشی سریع، فقدان یک برنامه جایگزین (Plan B) به شدت خودنمایی می‌کند. در نتیجه، تصمیم‌گیری‌های کلان اکنون جای خود را به واکنش‌های مقطعی، بداهه و پرریسک داده‌اند. یکی از خطرناک‌ترین پیامدهای این وضعیت واکنشی، کشیده شدن دامنه بحران به شریان‌های حیاتی اقتصاد جهانی، به‌ویژه تنگه هرمز است.

در این تقابل، حتی نیازی به انسداد کامل تنگه نیست؛ صرف ایجاد نااطمینانی و افزایش شدید ریسک برای شرکت‌های کشتیرانی و بیمه، می‌تواند شوک قیمتی بی‌سابقه‌ای در بازار انرژی ایجاد کند که یادآور بحران‌های نفتی دهه 1970 میلادی خواهد بود.

در سوی دیگر میدان، معادله برای ایران بسیار ساده‌تر تعریف شده است. در جنگ‌های نامتقارن، طرفی که تحت فشار تهاجم قدرت بزرگ‌تر قرار دارد، نیازی به فتح نظامی ندارد؛ بلکه صرف حفظ ساختار قدرت و فرسایشی کردن جنگ برای او معادل پیروزی است. اگر حکومت بتواند این طوفان را پشت سر بگذارد، در سطح ژئوپلیتیک به عنوان یک بازیگر شکست‌ناپذیر تثبیت خواهد شد.

اکنون طراحان این جنگ در یک معمای پیچیده گرفتار شده‌اند: توقف عملیات به معنای پذیرش تاب‌آوری تهران و شکست استراتژی فشار حداکثری است و ادامه آن، واشنگتن را به باتلاقی از هزینه‌های تصاعدی، شوک‌های اقتصادی جهانی و درگیری‌های غیرقابل پیش‌بینی می‌کشاند. به نظر می‌رسد گذر زمان، اکنون به قدرتمندترین سلاح در این نبرد فرسایشی تبدیل شده است.