در حالی که بسیاری از ناظران و نهادهای مالی معتبر، درگیری‌های نظامی اخیر را نقطه پایانی بر هژمونی دلار ‏ارزیابی می‌کردند، روزنامه «وال‌استریت ژورنال» روایتی کاملاً متفاوت ارائه داده است.‏

به گزارش منشوراقتصاد،  بر اساس این گزارش، تقابل نظامی واشنگتن در خلیج فارس نه تنها به افول «پترودلار» (دلار نفتی) منجر نشده، ‏بلکه در عمل جایگاه آن را در برابر استراتژی خاموش چین احیا کرده است. این تحلیل، خط بطلانی بر فرضیه ‏اخیر «دویچه بانک» می‌کشد که مدعی بود استفاده تهران از اهرم تنگه هرمز و دریافت «یوان» به جای دلار به ‏عنوان حق عبور کشتی‌ها، ضربه‌ای تاریخی بر پیکره سیستم مالی آمریکا وارد کرده است.‏

برای درک این تغییر موازنه، باید به معماری سیستم پترودلار که در سال 1974 میلادی با توافق امنیتی ‏واشنگتن و ریاض متولد شد، نگاه کرد. این ساختار بر 3 پایه اصلی یعنی «قیمت‌گذاری نفت به دلار»، «تسویه ‏معاملات دلاری» و «سرمایه‌گذاری مجدد درآمدهای نفتی در دارایی‌های دلاری» استوار است.‏

پکن سال‌ها با رویکردی فرسایشی تلاش می‌کرد تا با ایجاد کریدورهای تسویه یوان و تعمیق روابط تکنولوژیک با ‏کشورهای عربی، «پترویوان» را جایگزین این ساختار کند. اما وال‌استریت ژورنال معتقد است که ایالات متحده با ‏یک ضدحمله استراتژیک دوگانه، این طرح را متوقف کرده است.‏

بازوی اول این ضدحمله در خاورمیانه و با همراهی کشورهای حاشیه خلیج فارس به رهبری عربستان در حال ‏اجراست. اما بازوی دوم در نیمکره غربی رخ داده است؛ جایی که با برکناری نیکلاس مادورو، آمریکا بار دیگر بر ‏ذخایر نفتی ونزوئلا مسلط شده است. واشنگتن اکنون با در اختیار داشتن ذخایری فراتر از کل ظرفیت اوپک و به ‏لطف انقلاب «نفت شیل»، در عمل نیازی به واردات نفت خلیج فارس ندارد، اما برای حفظ هژمونی جهانی خود، ‏به شدت نیازمند آن است که تجارت نفت همچنان با «دلار» انجام شود.‏

این منطق استراتژیک، سناریوهای پایان جنگ را نیز شفاف می‌کند. مطلوب‌ترین سناریو برای واشنگتن، تکرار ‌‏«مدل ونزوئلا» در قبال ایران است؛ یعنی دستیابی به توافقی با تهران که بدون نیاز به اشغال نظامی، جریان نفت ‏و ترافیک بلامانع دلاری در تنگه هرمز را تضمین کند. ‏

اما در صورت عدم تحقق این امر، احتمال وقوع سناریویی بسیار سخت‌تر روی میز است: تصرف جزیره خارک ‌‏(پایانه اصلی صادرات نفت ایران) و حضور دائمی نظامی آمریکا در تنگه هرمز. هدف از این اقدام پرهزینه، تسلط ‏کامل بر گلوگاهی است که 20 درصد نفت جهان از آن عبور می‌کند؛ چرا که کنترل شریان نفت، به معنای ‏کنترل ارز پرداختی برای آن است.‏

این گزارش تاکید می‌کند در حالی که چین با صرف هزینه‌های کلان دیپلماتیک نظاره‌گر تحولات است، اراده ‏استراتژیک ایالات متحده برای حفظ دلار به معادله بازگشته است. بر این اساس، کسانی که ناقوس مرگ پترودلار ‏را به صدا درآورده‌اند، تحولات را وارونه می‌خوانند؛ دلار در حال مرگ نیست، بلکه در میانه طوفان در حال مبارزه ‏و بازپس‌گیری مواضع استراتژیک خود است.‏