نشریه «فارن افرز» در ارزیابی خود از وضعیت جنگ مشترک آمریکا و اسرائیل علیه ایران، از شکل‌گیری یک بن‌بست راهبردی خبر می‌دهد. طبق این گزارش، واشنگتن بدون هدف روشن، فاقد تعریف مشخص از پیروزی و بدون استراتژی خروج، وارد کارزاری شده است که اگرچه هنوز به استقرار نیروی زمینی نینجامیده، اما در حال تبدیل شدن به یک باتلاق فرسایشی هوایی و دریایی است؛ باتلاقی که اقتصاد جهانی و ثبات منطقه را به‌شدت تهدید می‌کند.

هسته اصلی این بن‌بست در عدم تقارن اهداف نظامی نهفته است. واشنگتن برای اعلام پیروزی به اهداف بلندپروازانه‌ای چون تغییر حکومت یا خلع سلاح کامل نیاز دارد، اما برای تهران صرفاً بقا و ایجاد اخلال در تنگه هرمز و زیرساخت‌های انرژی منطقه برای پیروزی کافی است. ترور مقامات ارشد ایرانی برخلاف تصورات اولیه واشنگتن و تل‌آویو، به فروپاشی سیستم منجر نشد. ساختارهای فرماندهی ایران با توزیع غیرمتمرکز اختیارات، همچنان منسجم عمل می‌کنند. فارن افرز تأکید می‌کند که حتی اگر اسرائیل موفق به دفع 90 درصدی حملات ایران شود، اصابت همان 10 درصد  باقی‌مانده برای ایجاد شوک در بازارهای جهانی انرژی و تحمیل هزینه‌های سنگین روانی و اقتصادی کافی خواهد بود.

در برابر این ناکامی، وسوسه تشدید جنگ برای واشنگتن وجود دارد، اما تمامی گزینه‌های پیش‌رو با خطراتی سهمگین همراهند. تلاش برای تصرف اورانیوم غنی‌شده در تونل‌های اصفهان، مأموریتی به‌شدت پیچیده، زمان‌بر و فاقد عنصر غافلگیری است.ایده حمله آبی-خاکی برای تصرف جزیره خارک نیز نه‌تنها خطر تلفات بالای نیروهای آمریکایی را در پی دارد، بلکه با جهش بی‌سابقه قیمت جهانی نفت و حملات متقابل ایران به تأسیسات کشورهای خلیج فارس همراه خواهد شد. همچنین، هدف قرار دادن نیروگاه‌های برق به بحران انسانی می‌انجامد و تلاش برای مسلح کردن مخالفان داخلی، ایران را به سرنوشتی مشابه سوریه و لیبی دچار خواهد کرد که نتیجه آن سیل سلاح و آشوب در کل منطقه است.

بر همین اساس، فارن افرز استدلال می‌کند که آمریکا به جای تعمیق این نبرد بی‌حاصل، باید مسیر کاهش تنش و محدود کردن خسارات را در پیش بگیرد. راهکار پیشنهادی این است که دونالد ترامپ با اعلام تحقق اهداف محدود نظامی، پایان عملیات را اعلام کرده و اسرائیل را از ادامه حملات بازدارد. با این خروج کنترل‌شده، واشنگتن می‌تواند فشار دیپلماتیک برای حفظ ثبات بازارهای انرژی را بر دوش بازیگرانی چون چین، اروپا و کشورهای عربی خلیج فارس قرار دهد. هرچند این سناریو یک پیروزی قاطع محسوب نمی‌شود، اما تنها راه معقول برای جلوگیری از فروپاشی اقتصاد جهانی و ممانعت از یک فاجعه تمام‌عیار است.