روزنامه «واشنگتن پست» در گزارشی به بررسی تداوم بن‌بست دریایی در خلیج فارس پرداخته و تاکید کرده ‏است که به‌رغم اعلام آتش‌بس دو هفته‌ای میان ایران و آمریکا، تردد کشتی‌ها در تنگه هرمز همچنان در وضعیت ‏توقف و فلج کامل قرار دارد. ‏

به گزارش منشوراقتصاد،  بر اساس این گزارش، ایران با اتکا به ژئوپلیتیک منحصربه‌فرد منطقه و توانایی ایجاد ریسک‌های غیرقابل‌پذیرش ‏برای ناوگان تجاری، کنترل مؤثری بر این شریان حیاتی اعمال می‌کند. در واقع، عامل اصلی توقف ناوگان جهانی ‏در این منطقه، نه یک دستور رسمی برای انسداد، بلکه وحشت عمیق شرکت‌های کشتیرانی از خطرات عملیاتی و ‏پیامدهای حقوقی است.‏

شواهد میدانی نشان می‌دهد که با وجود گذشت یک هفته از توافق آتش‌بس، تنش‌ها فروکش نکرده است. تهران ‏با استفاده از موقعیت جغرافیایی خود، عبور کشتی‌ها را به هماهنگی با نیروهای نظامی و در مواردی پرداخت ‏عوارض مشروط کرده است. ‏

این رویکرد با واکنش تند رئیس‌جمهور آمریکا مواجه شد که آن را «باج‌گیری» توصیف کرد و نسبت به ‏مسدودسازی بنادر ایران هشدار داد؛ تهدیدی که شکنندگی آتش‌بس را دوچندان کرده و احتمال واکنش متقابل ‏تهران را در پی داشته است. ‏

تحلیلگران نظامی تاکید دارند که کشتی‌های غول پیکر در برابر تهدیدات از ارتفاعات مشرف به تنگه، زمان ‏واکنشی در حد یک «لحظه» دارند. ادعای مین‌گذاری و تسلط میدانی سبب شده تا تهران بدون اعلام رسمی ‏انسداد تنگه، عبور را به قماری به شدت خطرناک تبدیل کند.‏

آمارها عمق این رکود بی‌سابقه را نمایان می‌کنند. طبق داده‌های موسسه کپلر، پس از آتش‌بس، میانگین تردد ‏روزانه به تنها ۹ کشتی سقوط کرده است، در حالی که این رقم پیش از آغاز درگیری‌ها بیش از ۱۳۰ کشتی در ‏روز بود. ‏

افزون بر ترس از درگیری فیزیکی، سیستم دریافت عوارض توسط ایران، یک تله حقوقی بزرگ برای شرکت‌ها ‏ایجاد کرده است؛ چرا که پرداخت وجه به تهران می‌تواند به معنای نقض تحریم‌های آمریکا و اتحادیه اروپا باشد. ‏داده‌های پلتفرم ویندوار نشان می‌دهد که بیش از ۸۰۰ کشتی در خلیج فارس زمین‌گیر شده‌اند و غول‌های ‏کشتیرانی مانند «هاپاگ-لوید» رسماً توقف تردد خود را تا زمان دریافت تضمین‌های امنیتی و رفع ابهامات مالی ‏اعلام کرده‌اند.‏

واشنگتن پست در پایان نتیجه می‌گیرد که بازگشت شرایط به حالت عادی نیازمند عنصر نایاب «اعتماد» است. ‏هیچ شرکتی حاضر نیست خدمه خود را در خطر گرفتار شدن در یک درگیری ناگهانی قرار دهد. ‏

در این میان، ایران روی یک مرز باریک و استراتژیک حرکت می‌کند؛ تهران از سویی برای حفظ اهرم فشار خود ‏نیازمند محدود نگه داشتن ترددهاست و از سوی دیگر، برای جلوگیری از فروپاشی کامل آتش‌بس، باید جریان ‏حداقلی از عبور و مرور را مجاز بشمارد تا تعادل این بازی پیچیده حفظ شود.‏