رضا قنبری/چند سالیست که کلمه ” تاب آوری ” در جملات مدیران دولتی و خصولتی و کارآفرینان ما بسیار مورد استفاده قرار می گیرید همچنین ” تاب آوری سازمانی” به همان اندازه پر کاربرد شده است .
در دوران تحریم این تاب آوری بیشتر مطرح شد و بعد از دو جنگ اخیر از در و دیوار و جلسات تاب آوری می بارد .
در تعریف تاب آوری سازمانی آمده : تاب آوری سازمانی
(Organizational Resilience)، به توانایی سازمان‌ها برای پیش بینی، آمادگی و پاسخ گویی به تغییرات مستمر محیط اشاره می‌کند و به ظرفیت سازمان برای انطباق با مشکلات و بهره برداری از فرصت‌های ایجاد شده در محیط متغیر می‌پردازد

بنا بر این تعریف باید دید بازیگران دوطرف  درک و شرایط همسویی از تاب آوری سازمانی دارند .
کارفرمایان برای حفظ تولید و اشتغال شرکت همه سرمایه،آبرو ،وقت و حتی سلامتی خود را صرف می کنند اما طرف دیگر که نهاد دولت و سیاستگذار هم به همین گونه است ؟
مدیر یا کارشناس دولتی سر وقت حقوق و مزایا و …را می گیرد  و  در جلسات مدام  توصیه به تاب آوری می کند آیا شرایط یک کارفرما را درک می کند که :
– چند ماهه حقوق نداده و پیش کارکنان خود خجل است .
– شده بدلیل وضعیت بد بازار که کار آفرین کمترین نقش را در آن دارد چکهایش برگشت بخوره و حساباش بسته شود .
– شده مامور مالیات ،تامین اجتماعی و چند دستگاه ناظر از بهداشت گرفته تا استاندارد بدلیل دیر کرد پرداخت مشمول جریمه شوند ؟
به نظر و تجربه من ،فاصله زیادی بین شرایط کارآفرینان و مدیران دولتی است و این فاصله زیاد تاب آوری را فقط بر گرده کارآفرین و صاحبان کسب و کار می‌خواهد و مدیران  کمترین فشار را بر خود حس می‌کنند و عصری که به خانه می‌روند خودشان هستند و خانواده خودشان اما کار آفرین شب و روز ندارد و حتی شبها خواب ندارد که چه کند با این همه متغیرهای تولید و تجارت و اثرات آن بر کسب و کار و اشتغال ….
بیاییم بجای اینکه کلماتی مانند “تاب آوری” را در جلسات و بیانیه ها  لوس کنیم به درک متقابل برسیم و راه را برای هم هموار کنیم که همه ما در یک کشتی نشسته ایم و یک ایرانی داریم که دوستش داریم و برای حفظ آن باید کوشا باشیم .