جزیره لارک با مساحتی حدود ۴۸ کیلومترمربع و طول تقریبی ۱۰ کیلومتر، در ظاهر نقطه‌ای کوچک در خلیج فارس است؛ اما موقعیت آن در دهانه تنگه هرمز، این جزیره را به یکی از مهم‌ترین نقاط راهبرد ایران برای کنترل تردد کشتی‌ها در یکی از اصلی‌ترین مسیرهای انتقال انرژی جهان تبدیل کرده است.

ارتش آمریکا روز یکشنبه ۸ شهریور، در نخستین حمله به ایران پس از حدود یک ماه، اعلام کرد اهدافی را در لارک مورد حمله قرار داده است. فرماندهی مرکزی آمریکا مدعی شد نیروهای ایرانی در حال آماده‌سازی راکت‌های حامل مین برای شلیک به آب‌های اطراف تنگه بودند. سپاه نیز بامداد ۹ شهریور در واکنش، از شلیک موشک به پایگاه‌های نظامی میزبان نیروهای آمریکایی در اردن و امارات خبر داد.

اهمیت لارک به جغرافیای آن بازمی‌گردد. این جزیره در کنار قشم و هرمز، مجموعه‌ای از نقاط استقرار ایران در نزدیکی ورودی تنگه را تشکیل می‌دهد. پس از آتش‌بس اولیه، ایران از کشتی‌ها خواست به‌جای مسیر میانی تنگه، از گذرگاهی در شمال لارک و نزدیک‌تر به سواحل ایران عبور کنند. آمریکا می‌گوید مسیر میانی به دلیل مین‌های کارگذاشته‌شده خطرناک شده است.

این تغییر مسیر یک پیامد مهم دارد. کشتی‌ها وارد محدوده‌ای می‌شوند که ایران امکان بیشتری برای نظارت و کنترل بر تردد آنها دارد. پس از فروپاشی توافق خرداد برای بازگشایی هرمز و بازگشت محاصره بنادر ایران، تهران نیز فشار بر کشتیرانی را افزایش داده است.

مسئله فقط کنترل مسیر نیست. ایران در پی ایجاد سازوکاری است که براساس آن کشتی‌ها برای عبور از تنگه مجوز دریافت کنند. نهادی با عنوان «مرجع تنگه خلیج فارس» برای مدیریت این تردد مطرح شده و براساس سازوکار موردنظر تهران، کشتی‌ها باید از مسیر شمال لارک عبور کنند و انحراف از آن تخلف محسوب می‌شود.

نیروهای ایرانی حتی به کشتی‌هایی که در سمت عمانی تنگه حرکت کرده‌اند تیراندازی کرده‌اند؛ اقداماتی که به‌عنوان بخشی از تلاش تهران برای تثبیت کنترل و فراهم‌کردن زمینه دریافت عوارض از کشتی‌ها ارزیابی شده است.

به این ترتیب، لارک دیگر صرفاً جزیره‌ای کوچک در خلیج فارس نیست. این نقطه به حلقه‌ای کلیدی در راهبرد ایران برای تبدیل جغرافیای هرمز به اهرم اقتصادی و نظامی تبدیل شده و حمله اخیر آمریکا نشان می‌دهد نبرد بر سر کنترل تنگه، بیش از گذشته حول همین نقاط حساس متمرکز شده است.